Yazı Detayı
04 Aralık 2015 - Cuma 08:18 Bu yazı 904 kez okundu
 
“Kelimelerin Seyir Defteri”nde yazılanlar
Ahmet Doğan İLBEY
lbeyali@hotmail.com
 
 

Türkiye Yazarlar Birliği’nin Kurucusu ve Vakıf Başkanı D. Mehmet Doğan'ın Yazar Yayınları’ndan  (www. yazaryayinlari.com) / yazar@yazaryayinlari.com) yeni çıkan “Kelimelerin Seyir Defteri” geldi fakirin kapısına da ne kadar sevindi bilseniz!

 

Türkiye’nin zor girilen netameli yakın tarihinin en cesur araştırmacısı D. Mehmet Doğan, Türkçe’nin üslûpkârı ve dil sahamızı ustalarından biridir. Defalarca basılan “Büyük Türkçe Sözlük” nü iki nesil başucunda bulundurmaktadır. Türkçe’nin yaşayan hâmilerinden ve âmiyâne ifadeyle “tek tabanca” sıdır. Bu sahada verdiği mücadeleyi son otuz beş yılı idrak eden ortalama her kitap okuyucusu bilir.

 

Cumhuriyet inkılâpçılarının kıyımına uğrayan bin yıllık İslâmlaşmış Türkçe’mizin ve kelimelerimizin tek müdafidir. Bu müdafaa yolunda onlarca kitap yazmış (Yüzyılın Soykırımı, Dil Kültür Yabancılaşma, Bir Lügat Bulamadım, bu kitaplardan birkaçıdır) ve İnkılâpçı Cumhuriyetin oligarklarıyla kıyasıya savaşmış, bu mücadelesinde karşı tarafın saldırılarına ve hukuksuz mahkemelerinin dâvalarına maruz kalmıştır.

 

“Kelimelerin Seyir Defteri” nin “sunuş” u, “seyir defteri” nin Osmanlı denizciliğinden başlayıp Cumhuriyet sonrası resmî ve diğer yazılarımızda kullanılışının kronolojisi, ifadenin mâzisi, nasıl oluştuğu, meslekî anlamı hakkında bugüne kadar okumadığımız hayli çarpıcı bilgiler veriyor ki, başlı başına bir mevzu…

 

Medeniyet ve maarifimizi bir başka cephesiyle anlamak cihetinden dolayı kitabına “Kelimelerin nereden gelip nereye gittiğini merak edenlerin ilgisini çekeceğini umduğumuz Kelimelerin Seyir Defteri…” adını verdiğini söylüyor.

Sadede geleyim; Akıcılığının yanında sarahat ve selaset arz eden anlatım tarzıyla kandırıcı su tadında içip okuduğum “Kelimelerin Seyir Defter”inde Cumhuriyet inkılâpçılarının eliyle gadre ve katliama uğrayan muhteşem kelimelerimizin başından geçenler anlatılıyor.

 

Okuyup öğrendiklerimi ilaç prospektüslerine benzer akademik anlatım tarzında değil, hülâsa ederek sohbet üslûbuyla aktarmak istiyorum.

 

Dil dâvamızda bileyli olan kitabın yazarı daha baştan, âmâ üstad Cemil Meriç’in “Kamus bir milletin namusudur. Kamusa uzanan el namusa uzanmıştır” sözünden mülhem olarak “Kamusun namusu” diyerek başlıyor söze. İnkılâpçı Cumhuriyetçilere izafeten söylediği çok iğneli ve çarpıcı bir başlığından başlayayım anlatmaya:

 

“DİLİN KANUNU YAZSAM YENİDEN”

 

“Şu iki ‘kanun kelimesi dahi ‘Osmanlıca’nın ne kadar lüzumlu olduğunu apaçık göstermiyor mu? (…) Kanun kelimesini uzun okutmak için kullanacağımız bir işaret var, fakat onu başka bir ‘kanun’da ve inceltme maksadıyla kullanmak zorundayız, o da işte ‘ ateş ocağı, mangal’ mânasına kanun. Bu kelime ‘kânun’ olarak yazılınca, ‘kanun’ kelimesinin başındaki uzun hecenin canı cehenneme’ diyoruz. O yüzden kanun kanun denilip duruluyor. Böylece de kelimenin İtalyancasına ‘kanon’a yaklaşıyoruz. Ya kaf’la başlayan ‘kanun’u  iki a ile yazmaya ne buyrulur: Kaanun! Resmi otorite mevkiindeki Dil Kurum’u buna cevaz vermiyor. Külliyen mi? Hayır, burada da iki istisna var. Mesela, katil ve katil kelimeleri… Kaatil, yani ‘öldüren’, katleden’i böyle yazmamız buyuruluyor.” (s. 18)

 

Neden? Çünkü bir de ‘katil’ var. Yani ‘katletme, öldürme’ mânasına. İkisi karışmasın diye lütfedip böyle yazılmasını uygun bulmuşlar. (…) Bu arada ‘kaanun’nun aynı zamanda klasik Türk mûsıkîsinin en vazgeçilmez sazlarından biri olduğunu unutmayalım….  Biz ocak ayına 1945 yılına kadar ‘ocak demezdik. O yaın adı kânun’ idi. Kem de ikinci kânun.  Daha önce kânun-ı sâni derdik. Öyleyse bir de kânun olmalı. Diyorsanız, doğru düşünüyorsunuz. Kânun-ı evvel, ilk veya birinci kânun da şimdi ‘aralık’ dediğim aydır.” ( s. 18-19)

 

“ŞEHRİ KENTLEŞTİRMEK!”

 

Takip edenler bilir ki, yazarın daha önce yazdığı “şehir-kent” kelimesine dair ufkumuzu açıcı yazıları mevcut. Şehirle kent arasında o kadar mesafe ve muhteva farkı var ki, inkılâpçı Cumhuriyetin yetiştirdiği yahut idrakini bozduğu nesiller bunun farkında değiller. Oysa şehirle kent hiç de birbirine benzemez. Kelimelerin Seyir Defteri’ni açıp bu bahsi sürelim, görelim neler yazılmış:

 

“Bundan 80 sene önce, 1935’te ağır bir zihin ameliyesinden geçirildiğimizi unutmalı mıyız? Bu düpedüz bir beyin ‘operasyon’ u idi… Maddî değil, mânevî… Kafatasımızı fiziken açmadılar, beynimize neşter atmadılar; fakat muhtevası ile oynadılar. Bin yıllık dil birikimimizi iptale kalkıştılar., yerine 7-8 bin kelimelik ‘cep kılavuzu’ koymak istediler…”

 

Şehrimizi tarumar ettiler… Şehir, yani medine… Medeniyet birikimimizin görünürleşme mekânı olan yer… 1935’te şehre şar diyemediler ama, şarbay (belediye başkanı), şarbaylık (belediye), şardaş (şehirli, hemşehri), şar kurulu (belediye meclisi)) gibi sözler icad ettiler, fakat hiçbiri rağbet görüp halka mal olmadı. ‘Şâr’ yabancı değildi bize, çünkü halk şaar veya şeer diyordu. Halkla doğrudan konuşan mutasavvıf şairimiz, başta Yunus Emre hem ‘şehir’ hem ‘şâr’ diyordu: ‘Vâr imdi gez şârdan şâra şöyle garib bencileyin” (s.22)

 

“KENT’TEN ŞEHİR YAPMAK”

 

Kend /kent’in Soğdça veya Sakacadan Farsçaya ve Uygur Türkçesine geçtiği sanılıyor. 19. Yüzyılın lügatçisi Mütercim Asım’ın Kamus Tercümesi’nde ‘Türkîde karyeye denir.’ Karye, yani köy. Divanü Lügatı’t-Türk’de, ‘kend’in şehir, kasaba , kale mânaları olduğu, fakat Oğuzlarca köye ‘kend’ denildiği belirtilmektedir. TDK, Kent’e 1945’te ‘şehir, kasaba’ dedi. (…) 3. Hamlede ‘kent’in karşısına ‘şehir’ yazıldı. (…)  Kentlilik, kenttaş, kent soyluluk, kenttaşlık… kent konseyi, kent meydanı, kent müzesi, kent ormanı…

 

(…) Şehirlerimizin yerine kent denilmesinin psikolojik arka planında şehirlerimizin köyleşmesi yatıyor olabilir mi? Köylerimizi şehirleştiremedik, fakat şehirlerimizi kentleştirdik” (s. 23-24-25)

 

“EĞİTİM’İN İRFANINA TURP SIKMAK”

 

Türkiye’de eğitimin, hele de önüne “millî” eklenince ne menem bir ucube hâline geldiğini bilmeyen ve şikâyet etmeyen yoktur. “Millî eğitim”  ifadesinin mevut doksan yıldır bütün dokunmazlığı ve millet çocuklarının irfanı yabancılığıyla yürürlükte “eğitim”in muhtevasının sakatlığı bir yana lafzî mânasından arındırılarak ne hâle getirildiğini “Kelimelerin Seyir Defteri” ni açıp okuyunca dehşete düşmemek mümkün değil. İşte “eğitimin irfanına turp sıkan” cinayetlerden birkaç satır haber:

 

“…Türkçeden Osmanlıcaya Cep Kılavuzu’nda ‘eğitim’e karşılık olarak ‘terbiye’ denilmişken, bu kelime kanserli bir hücre gibi, zamanla bütün alanının kelimelerinin yerine geçti. Anlam inçliklerini slip süpürdü, kavramları yalama etti, her şeyi belirsizleştirdi. Eğitimli fakat terbiyesizler çok. Eğitimli ama câhiller az değil. Eğitimsiz fakat âriflere ne demeli? Gelelim tahtına konulduğu kelimelere. Önce maarif… bu kelime bakanlığın adı olmasa idi, bu kadar yaygınlaşabilir miydi? Maarif Vekaleti, 1946’da ‘Millî Eğitim Bakanlığı’ yapıldı. Millî Şef döneminin tasarrufu olduğu için, 1950’den sonra seçilmiş iktidar ‘Maarif Vekaleti”ne döndü. Darbeciler 27 Mayıs 1960’dan sonra tekrar “Millî Eğitim Bakanlığı” yaptılar. Dönüş o dönüş.” ( s.33)

 

“Hiçbir seçilmiş iktidar ‘bu tek parti iktidarın, darbecilerin kelimesidir, kullanmayız’ diyemedi.  ‘Maarif’, eğitim gibi köksüz, türedi bir kelime değil. Kardeş ve akraba kelimeleri mânası hakkında fikir verebilir: Ârif, ârifâne, irfan, maarifet, târif… tearuf, itiraf, müetarif…maruf… Maarif, marifetin çokluk şekli, yâni ‘marifetler, bilgiler’ demek. Bakanlık adı olunca, ‘eğitim ve öğretim, tâlim ve terbiye sistemi’ mânası veriyor. Başka bir açıklaması: Tahsille edilen bilgi... kültür karşılığı olarak kullanıldığı da olmuş. Maarif’i kullanırsan, ârif de yaşar. Marifet de, irfan da! (…) Tâlim ‘ilim’le aynı kökten! ‘Öğretim’le karşılanabilir, fakat uygulamalı öğretim olmalı. Askeriye bu mânada kullanırdı, tâlim yapılan yere tâlimgâh denirdi. Askeriye tâlimi bıraktı, ‘eğitim’i aldı. Böylece terbiye karşılığı üretilen bir kelimeye farklı bir mâna ile revaç verdi. (…) Eğitimin ‘Eğmek masdarından türetildiğine şu atasözü delil olabilir: Ağaç yaşken eğilir! İnsan çocukken eğilip bükülür. İşte Cumhuriyet terbiyesi! Eğitim terbiye ise, Karşılıklar Kılavuzu’nda ‘eğitmen’ mürebbi, terbiyeci olur. Fakat, kullanımı asla böyle olmamıştır. ‘Kurs görerek köyde öğretmenlik yapan kimse, köy öğretmeni.’ TDK sözlüğünün 7.baskısında böyle deniyor…  1945 sözlüğünde ‘eğitimci’ yoktu. Şimdi var ve asla ‘mürebbi’ karşılığı kullanılmıyor!  ‘Terbiye’ kelimesinin ‘Rab’la ilişkisini bilen bilir. Eğitim neyle ilişkili, cevabını merak eden var mı?” (s.33)

 

“Diyelim ki ‘eğitim’i 1935’te tasarlandığı gibi sırf ‘terbiye’nin yerine koyduk. Bu mümkün mü? Terbiyenin anlamlarından biri, ‘bazı yemeklere konulan bir çeşit salça’… Hani artık ‘sauce’ deniyor ya! Ya terbiyelemek? !Yemek suyunu çeşitli maddeler kullanarak işlemden geçirmek.’ Daha sırada ‘terbiyeli maymun’ ve ‘terbiyeli köfte’ var! Terbiyesizlikle eğitimsizlik asla eşitlenemez! Öğretmenleri üzmemek için ‘ilim’le aynı kökten  ‘muallim’e hiç girmeyelim….öğretmenle eğitimcinin eş anlamlı kullanıldığını, mürebbi karşılığı eğitimcinin anlamsızlaştırıldığını hatırdan çıkarmayalım.” ( s. 33)

 

“Gelelim tedris/tedrisata… ‘Ders’le aynı kökten. Ders verme, öğretme demek… Tedrisat ise öğretim! Hepsi bir tarafa, ‘eğitim bir tarafa! Bu kadar farklı anlam nasıl fukara bir kelimeye yüklenebilir? Yüklense de o kelime bunu taşıyabilir mi? ‘İrfan nerede kaldı’ diyorsunuz her halde. İrfan, sırf öğretimle elde edilemeyen, gerçeği sezerek kavrama gücü; ilim ve zekâ ile ulaşılan olgunluk; bilme, anlayış… Siz olsanız, eğitim irfanına turp sıkmaz mısınız? Türkiye’de eğitimin bir numaralı meselesi dil fakirliği… Maarif gibi ihatalı bir kelimenin yerine geçmekle kalmayıp sahanın bütün kelimelerine karşılık kullanılan bu kelimeden kurtulmadan kafa karışıklığından halâs olmak mümkün değil. Türkiye’nin hafızası maarifi maarifi geri çağırabilir mi? (…) Bakan Nabi Avcı farkını gösterdi. Mayıs ayında çıkarılan bir yönetmelikle ‘Maarif Müfettişliği’ ihdas edildi...” (s. 33)

 

“ÂSIM’IN NESLİ DİYORDUM YA…”

 

Türkiye’de yabancı izm’ler ve ideolojilerin sel gibi aktığı yetmişli yıllardan itiraben mukaddesastçı akımlar ve gençliği hem alternatif, hem de sağlam bir genç tipi oluşturmak için Âsım’ın nesli ifadesini en güçlü, en tesirli ve kavî bir söz olarak dimağlara yerleştirmeye çalıştıklarını iki kuşak iyi bilir. Bundandır ki bu sözün ehemmiyeti çoktur. Fakat Türkiye’de doksan yıllık inkılapçı Cumhuriyetin dil ve kavramlardaki tahribatı o kadar yıkıcıdır ki Âsım Nesli” nin mânasında bile birbirine benzer câmialarda tam bir anlaşma ve doğrusunu kavrama birliği yoktu. Bugün ve yarın da fikir hayatımıza ve gençliğimize dinamizm kazandıracak bu kıymetli ifadeyi “Kelimelerin Seyir Defteri”nde aslıyla, mufassal târif ve açıklamalarıyla okuyup cezbeye kapılmak mümkündür. Açıp okumaya başlıyoruz: 

 

Âsım’ı kim bilmez? Mehmed Âkif anıldığında kin onu hatırlamaz? Hangi idealist /ülkücü kendini Âsım’a nisbet etmez? Ömrümüz ne kadar uzun olursa olsun yaşlanır ve günü geldiğinde bu dünyaya veda ederiz. Güçlü edebî eserler ve kahramanları ise, yüzyıllar bin yıllar boyunca yaşar; zindeliklerini korur. Her nesil onlarda kendilerinden birşeyler bulur. (…)  Âkif’in Âsım’ı da kitabının yayınlanışının üzerinden 91 yıl geçmesine rağmen gençlik timsali olarak zihinlerimizdeki yerini koruyor. 1919 eylülünden 1924 temmuzuna kasar Sebiliürreşad’da… eserin aynı nisan ayında tamamlandığı biliniyor.” (s.51)

 

“Şiirde ülkeyi kurtaracak, ileriye götürecek gençlik sembolü olarak bilgili, madden ve mânen kuvvetli, ahlâklı ve erdemli bir genç olan Âsım ve nesli konu ediliyor.  Pozitivizmin tesiriyle, o sıralar insanın sadece maddesine yönelik gençlik projeleri rağbet görürken, Mehmed Âkif bu eserinde bütünü gözeten modelini Âsım karakteri etrafında çizmiştir. Köse İmam’ın, tahsilini yarıda kesip Çanakkale cephesine koşan oğlu Âsım, bu edebî eserin kahramanı olarak o sırada büyük feragat ve fedakârlıkla vatanın imdadına yetişen öğrenci gençliği temsil etmektedir. Ki onlar Çanakkale’yi Çanakkale yapan belli başlı unsurlardandır. Çoğu şehid olur; liseler, yüksek okullar birkaç yıl mezun vermez. Âsım, Çanakkale’nin gâzilerindendir.  (…) Onun ‘Âsım’ın nesli’ kavramı günümüze kadar yetişen nesillere imanlı ve ahlâklı müsbet örnek olarak ideal aşılamakta ciddi tesir uyandırır.” ( s.51)

 

“Âsım’ ne demek…?”… Koca şair neden kahramanına Âsım ismini verdi? Âkif gibi kılı kırk yaran bir şair, kahramanına rastgele bir isim seçmemiş olmalıdır… Adlar Sözlüğü’nün… verdiği anlam: ‘Günahsız, haramdan kaçan, namuslu.’ Vefik Paşa Lehçe-i Osmani’de ‘âsım kelimesini ‘günahtan pak, ismetli, âsımsız’ olarak açıklıyor.” ( s.51)

 

“Devellioğlu… Âsıma’nın Medine’nin adlarından olduğunu belirtiyor. Âkif’in Âsım’ı bu anlamlandırmaları doğrulayan bir karakter olarak çizilmiştir. Dolayısıyla isim seçiminde şairin dikkatli davrandığından şüphe edilemez. Fakat ‘âsım’ kelimesinin başka anlamları … Ahterî Mustafa Efendi’nin Ahterî-i Kebir’deki… ‘Manî  ve hafız’, yâni engel olan ve koruyan. (…) Âsım, Kur’an-ı Kerim’de geçen kelimelerden. Mahmut Çanga’nın Kur’an-ı Kerim Lûgati’ne göre, ‘âsım’ koruman fiilinin ism-i failidir, yâni etken ismidir. Öyleyse, ‘koruyucu’ anlamına gelir.” ( s.54- 55)

 

Ardından,  kitabın yazarı “Biz âsım /âsımîn (asımlar) kelimesinin yer aldığı üç âyetin mealini aktarmakla yetineceğiz” diyerek “Yunus/27” “Hûd /42-43” ve “Mü’min 32/33” âyetleriyle  “oğul” hitabıyla Âsım’ın kurtarıcı ve koruyucu olarak yer aldığını söylüyor. Yazar, Elmalılı Hamdi Yazır’ın Hak Dili Kur’an Dili tefsirinde de “Elmalılı, Hûd suresinin 43. âyetinde ‘lâ âsımil yevmi min emrullahi…”  şeklinde devam eden açıklama ile “âsım” ın koruyucu ve kurtarıcı olarak anlamlandırıldığını” belirtiyor.

 

Yazar ayrıca Âsım ismini İslâm tarihinde ve Hz. Peygamberimizin cihadlarında yanlarında yer almış nice zatların isimlerinin de “Âsım” olduğu belireterek “Âsım da isimmiş gerçek!” diyerek gönlümüze sürur ve coşku veriyor.

İnkılâpçı Cumhuriyetin dil katliamını öğrenip bileylenmek istiyorsak, zihnimizi ve dimağımızı kıvrandıra kıvrandıra açan, dolayısıyla mankurtlaştırılan hafızamızı yerine getiren başlıklardan sadece birkaçını takdim etmek isterim:

 

Konuşmayan Komşular!” , “Evren ıssız kaldı mı?”, “Ramazan Saimleri Oruçlu mu?”, “Seçimi Seçmek”, “Devlet Dili Millet Diline Karşı”, “Harfi Harfine İnkılâp”, “Türkçeyi Osmanlıca diye Öldür, Latinceye alan Aç!”, “Dil Kurumunda Türkçe Bilen Kalmamış!”, “Dil Kurumunun abdest’i!”, “Medeniyet Dilinden Etnik Dil Çıkarmak”, “Kültür Kelimesinin Aslı Türkçe mi?”, “Meclis Sözlük Yazar mı?”, “Kâfir İslâmbol’a dek Giderse”, “Anayasanın Dil Yarası”, “Evlâd-ı Fâtihana Sözlük Hediye Etmek”

 

Bu millete aidiyet hisseden, millete rağmen ilân ettirilen inkılâpçı Cumhuriyetin ve yandaşı TDK’nın ruhumuza ve medeniyetimize ağyar kelimelerinden rahatsızlık duyan herkes, doyumsuz bilgi ve ironik anlatım hazzı veren “Kelimelerin Seyir Defteri” ni çantada taşıyıp gittiği her yerde zihin ve dimağın şifası niyetine okumalıdır, derim.  

 
Etiketler: “Kelimelerin, Seyir, Defteri”nde, yazılanlar
Yorumlar
Diğer Yazılar
“Dil Edebi”
“Turnalar Ali’mi görmediniz mi?”
Ana ile oğulun dostluğu
Her kurban İsmail’dir, İsmail’iniz yanınızda mı?
Modern inkırazlar geliyor…
İnkıraz bir kez gelmeye görsün…
Sağcılık Kur’an-ı Kerim’e göredir.
Oy kullanmadan önce türkü dinleyin
Chp’nin iflâh olmayacağına dair
Açlığa medhiye
Tokluk âfettir, Müslüman az yemeli
Doğu’nun oğulları
Batı’nın oğulları üretme merkezi
Mebusluğun dayanılmaz(!)câzibesinden istikametini bozanlar
İyi nedir, iyi insan kimdir?
Anıtkabir’de îman tazelenir mi?
“Bir derdim var bin dermâna değişmem”
Doktorluk tasavvuf ve hikmet mektebinden sonra okunmalı
Hapishâne risâlesi-7
Hapishâne risâlesi-6
Hapishâne risâlesi-1
Kim İslâm üzere milliyetçiyim diyorsa makbuldür
Kur’anî mânada milliyet ve milliyetçilik
Ali Hocam yazısı
Muhsin Beğ’imizden hamiyet kaldı bize
Bâtıl Türkçüye göre Türkler “Araplaşıyor”muş-2
İstiklâl Marşı’nın başına gelenler
“Bitmeyen millî mücadele”
Dünya Kadınlar Günü’nün gerçek yüzü
Bâtıl Türkçünün Hakk’a tapan Türk’e zararları-3
Bâtıl Türkçüye göre din değişebilir, milliyet asla!
Bâtıl Türkçü ile Hakk’a tapan Türk bir değil
“Ne haçlı, ne şaman Türk! Müslüman, Müslüman Türk”
Necip Fâzıl’ın vasfettiği Türkler
Millet kimlikli Türk mü, ulus kimlikli Türk mü?
“Altun ordu” nam Türk ordusunun meziyeti
“Savletinle titresin” düşman ey Türk ordusu!
Hakk’a tapan Türk milletinin ordusu serhat boylarında…
Kültür Bakanına sual: Troyalılar Türk müydü?
Bosnalı millettaş Yemen Türküsü’nü söyleyince…
Dergiler fikir ve edebiyatın burçlarıdır
Evi barkı yıkan kitap delileri
İnönü Amerikancılığı utanç verici yıllardır
Kültürün iktidarı mı, iktidarın kültürü mü?
İstiklâl Marşı Şairi’ni fişleyen Cumhuriyet erdemli olabilir mi?
Mehmed Âkif’in cenazesinde Cumhuriyet’in şefleri yoktu
Yılbaşı kutlama pespâyeliğini Kemalistler resmîleştirdi
KUMARBAZ CUMHURİYET’İN MURDAR MİLLÎ (!) PİYANGOSU
İlk Amerikancılar Chp’li, yâni Kemalistlerdi
Sahaf Hasan Efendi
“Selülozofiller” ve “Bibliyofiller”
Faydasız kitap okumak
“Her Cumhuriyet hâkimiyet-i millîye değildir”
“Her Cumhuriyet hâkimiyet-i millîye değildir”
“Cumhuriyet Bayramı”nı kimler niçin kutlar?
“Şifa kabul etmez ağır kitap hastaları”
Mecânin-i kütüb yahut kitap mecnûnları
Kitap yârânının efendisi
“Oku! zira okumayan azgınlaşır”
Musul / Kerkük’ün başına gelenlerin müsebbibi Lozancılardır
Türkler Hakk’a tapan millettir
Müslüman mahallesinde domuz dersi verilir mi?
İtirazın İsmailcesi
İsmail bayramı
Her kurban İsmail’dir, İsmail’iniz yanınızda mı?
İsmail ve bıçak
Kimi etine tâlib olur İsmail’in, kimi adanmışlığına
Milliyetçilik, cumhuriyet ve devlet Atatürkçülükle mi kaimdir?
Herkes İsmail olmalı
Osmanlı’da askerlik meselesi
Bir buğday yetiştiricisi bir darbeci generalden değerlidir
Dergi de okuyalım; dergisiz olmaz
Kitap ve dil
Yarın ölecekmiş gibi yazmak
Modern yazı seküler ve aidiyetsizdir
Kurtla çoban arasında mesai yapanlar
Kurtla bir olup kuzuyu yedikten sonra çobanla ağlayanlar
Darbeci bir general şu mısraları okuyabilir mi?
Darbeci generaller omuzundan akıllı olur
Darbeci generaller psikopattır
Darbeci generallerin çöküşü
15 Temmuz darbeci generallerle milletin savaşıdır
Darbeye karşı selâ, ezan, millet
İyi yazı kütük ve nakış sahibidir
“İyi yazı kötü yazı”
Tokluk âfettir, Müslüman az yemeli
Aynaya bakmak marifettir
Aynaya bakınca ne görüyoruz?
Somalili Mahmut’un yüreğinde Türkiye/Somali kardeşliği
Edebî hayatların kitabı: “Mekân Hikâyeleri”
Cümle Âlemin Efendisi’ne (s.a.v.) hâlnâme
Alkollü hayatı Kemalist CHP resmîleştirdi
CHP’nin cemâziyelevvelini bilir misiniz?
Dil Kapısı’ndan geçenler
Muhsin Beğ’imizden hamiyet kaldı bize
Ehl-i gece olmak
İstiklâl Marşı’nın başına gelenler
Avrupa’nın binyıllık Türk korkusu
İstiklâl Marşı mı değişsin, Cumhuriyet mi?
Türk’ün güzel sıfatlarından alpereni doğru anlamak
Cumhuriyetin “Millî” kavramına ettiği zulümler
Terkip ve İnşâ dergisinden “İslâm maarif sistemi
Millet kimlikli Türklük mü, ulus kimlikli Türklük mü?
Türk’ü Türk yapan Cumhuriyet değil, İslâm’dır
Himmeti millet olan Türklüğe ihtiyaç var
Kumarbaz Cumhuriyetin Murdar Millî (!) Piyangosu
Kalbiniz kışa dönmüşse baharla diriltin
“Aman” diye kimi çağırmalı?
Şehitlerin kanı yüzümüze değiyor/ kaatil: ABDHDPKK’dır
“Çaldım yârin kapısın…”
“Çınar”ı nasıl bilirsiniz?
Sadra şifa bir kitap: “Evin Mahremi Olmak”-2-
Kemalistler Batılılaşma uğruna Musul’dan vazgeçti
Ey ahmak! ölümden güzel bir şey var mı?
Ölümle aranız nasıl?
Müslüman Doğulu musunuz, Batılı mı?
Dil Kapısı
İsmail ve bıçak
Cemaat önderi, hocaefendi ve âlim sıfatlı Belâmlar
Bu ülke ecdadımındı / bugün benim / yarın oğlumun ve onun oğullarının olacak
Darbeci generallerin soy ağacı
Türkiye’nin emniyeti, himmeti millet olan Türklerdedir
Göster Âl-i Osman Türklüğünü Ey Türk Ordusu!
Siyaset elinde şahlanamayan bir hareket: Alperen Ocakları
Kurtlar ve darbeci generaller
Hayat yavaştı yavaş yaşardık eskiden
Ezanın hasmı darbecilerin ezana yenilişi
“General elbisesi giyen horoz”
Muhsin Yazıcıoğlu suikastının kuyruğu göründü…
Türkler Hakk’a tapan millettir
Darbeye karşı selâ, ezan ve millet
Tanrı yok, generaller var!
Darbeci generaller psikopattır
Bir buğday yetiştiricisi bir generalden değerlidir
Darbeci generaller omuzundan akıllı olur
Türkiye Yazarlar Birliği Kahramanmaraş Şubesi’nin başına gelenler
Ey generaller! sizi sigaya çeken bir millet var
Darbeci generallerin çöküşü
Târih şöyle yazacak: Darbeci generallerle milletin savaşı
“Tek Kapı” ya açılan Kapılar…
İnsanlar televizyon seyrederek ölüyorlar
Müslümanın hayatına giren Avrupa âdetidir tâtil
Eşref-i mahlûkat’tan homoekonomikus’a dönüşenler
Ölüm haberleri ve tâziyelerimiz de laikleşiyor
Sizi alnınızdan öperim Alperenler!
Uykuya dost olan Müslüman çoğalıyor/sa…
Benim yaram derin derin…
Vatan hainliğinin târifi
Amerikan yardımı alan 27 Mayıs darbecileriyle CHP ikizdir
Sohbetle sahâbe olanların milletindeniz
Medeniyet dâvamızı omuzlayan dergi: Terkip ve İnşâ
Türkiye’nin emniyeti, himmeti millet olan Türklerdedir
Yüreklerinde anne ateşi sönmeyen iki şair:
Hümâ kuşuna yahut “Himmet Hümâları” na tutunmak
Laik-altı ok anayasası Müslümanca ıslah edilmeli
Türkiye, Büyük Doğu Fikrine muhtaç
Dostunuzu, yâni benzerinizi bulun
Millet, din ve şeriat üzere gidilen yoldur
Modernizme karşı dost ve dostluk
Efendimiz Aleyhissalâtüvesselâm doğduğunda
Suriye meselesini yakın tarihte aramak
Bin miligramlık şiir böyle olur efendiler!
“Okuryazar mısın, Uyurgezer mi?”
Dil Kapısı’ndan geçmedikçe
Vatan müdafaasına çıkan dost hüzün yollamış
Nekrofil PKK ve dış düşmanlar yine Ankara’da…
“Ağlayın su yükselsin belki kurtulur gemi”
28 Şubat’ın apoletli kurtlarıyla bir olup kuzuyu yiyenler
Mukaddesatçı iktidarın medeniyetle imtihanı
“Yârin Şifa Kapısı”
“Türkü Yazıları”
Şehitler için vurun askerler vurun PKK’lıları
Bir Hocam ve Dükkânnâme
Türkiye, Bayırbucak’ı ilhak etmeli
Maraş Maraş Derler Kahramanlığın Adına
Suriye Türkmenleri, onlarda kim?!
Suriye Türkmenleri, onlarda kim?!
Türkiye PYD’ya karşı Suriye Türkmenlerini Masa’ya getirmeli
Türkiye’de aydının anatomisi
Medine, Medeniyet ve Şehir
Akademisyenin recüliyeti var mı?
Hüda Par’dan iki mektup
Türkçülerin meylettiği müelliflerin medeniyet fikrindeki ârıza ve farklılıklar
Ârızasında ısrar eden bir Türkçünün ithamnâmesi
Mehmet Âkif, Kemalist cumhuriyeti tasdik etmedi
“İktidarda Kim Var?”
Mehmet Âkif’in cenazesinde cumhuriyetin şefleri yoktu
El çek hüznümden ey zâhir erbabı
Türkçülük hareketinin Türklük anlayışı ârızalıdır
Türk milliyetçilerinin iflah olmaz hastalığı: “Atatürk’e bağlılık”
Müslümanın itini bile seven adam: Muzaffer Gözükara!
Her yer kitap, her yer fikir ve edebiyattı o gün…
“Rıza” yahut “Râzı” olmayı unutunca…
İslâm Medeniyetinin mukaddimesi: Câmi
“Ya Tahammül Ya Sefer'den Bize ‘İstikrar’ Düştü!”
Türkiye’deki milliyetçi hareketler İslâmî ihtiyaçtan doğmadı
“Bosna Bizim Neyimiz Olur?”
Milliyetçilik yola özürlü çıkınca…
Alkollü laik hayatı Kemalist CHP resmîleştirdi-1-
Chp’nin bugünü de cemâziyelevveli gibi kirlidir
“Maruz Kalanlar Nesli”
Kaldırım imarına değil, gönül imarına ihtiyaç var
Âkif, İslâm; Gökalp, Batı medeniyetinden yanadır
Millet, din ve şeriat üzere gidilen yoldur
İslâm medeniyetinde mûsikî “hikmetten bir cüzdür”
Üç yaralı kavram: asabiyet, kavmiyet, milliyet
“Çağın İsmailleri! bize et size cennet düştü”
Her kurban bir İsmail’dir, İsmail’iniz yanınızda mı?
Dindar Kürtlerin ve bir Astsubayın HDPKK hakkında görüşleri
Dindar / ümmetçi Kürt kardeşlerimizin cevapları
Dindar / Ümmetçi Kürtler de özerklik ve resmî dil istiyorsa…
Said Nursî Hazretlerinin “Medeniyet-i Kur’ânîye” fikri
“Aç canavara (HDPKK) tahabbüb, iyiliğini değil iştahını artırdı
Modernizmin bulaştırdığı bir hastalık: “İhtiyaç tuzağı”
Şehitler için vurun askerler vurun PKK’lıları
Kim “HDPKK”ye oy ve medya desteği vermişse haindir
Fikir Teknesi’nden peş peşe fikirli kitaplar…
Ahmet Cevdet Paşa’nın fıkıh üstü Medeniyet-i Cedide’si
Şehitlerin kanı yerde mi kalacak?
Nekrofil (ölüsevici) PKK, Amerika/İsrail provokasyonu iş başında
“Gurbet nedir bilir mi o menfâya gitmeyen?”
Tokluk âfettir, Müslüman az yemeli
Gök Kapılarından geçmek
Doğu Türkistan’a Ecdâdımız Gibi Gitmek
Alperen, İslâm devleti dâvasının mükellefiyetini taşıyana denir
Kürtçülüğün çâresi Said-i Nursi Hz.lerinin fikirlerindedir
CHP’nin desteklediği 27 Mayıs darbecilerine Amerikan yardımı
İlk Amerikancılar Chp’li, yâni Kemalistlerdi
“Amerikan saatine göre uyuyan Türk münevveri…”
“Millet”in târifi yahut millet olmanın müslümancası
19 Mayıs bayram değil, Atatürkçülük karnavalıdır
Nü-sever General Evren’in Akıbeti
İdrakimize vurulan Atatürkçülük zincirini ne zaman kıracağız?
Medeniyetimize Kasteden Medeniyetsiz Cumhuriyet
İktidar da dâhil, partilerin seçim vaatleri bayat ve fikirsiz
Altı ok muhibbi bir zındık: domuzsever Abdullah Cevdet
“Dinî” mânasına gelen “millî” kavramı neleri haizdir
Dostâne Fiskeler
Efendimiz Aleyhisselâtüvesselâm’ın şehri Medine
Efendimiz aleyhissalâtü vesselâm doğduğunda
“En iyi Türk ölü Türktür; en iyi Kürt ölü Kürttür”
“Daha Çok Ölü İstiyorum”
Fikir Teknesi’nden Necip Fazıl ve Büyük Doğu Devleti üstüne kitaplar
Tekbir, salavat ve mehterle Çanakkale şehitlerini yâdeden üniversite…
Altı Ok Cumhuriyetinin kadın projesi: “Kur’an’ı kapa, kadınları aç”
Hilâfetçilikten Devrimciliğe Evrilen “CHP Makyavelizmin Partisidir”
28 Şubat’ın paranoyak generalleri
Kıyafet İnkılâbının Kurbanı Kadınlar ve Kızlar
Bir “Türkçü” nün Türkler için zararlı fikirleri-2
Ulusal Gazeteler
Alıntı Yazarlar
K. Maraş
Sıcak
Güncelleme: 20.09.2018
Bugün
23° - 36°
Cuma
22° - 34°
Cumartesi
21° - 34°
K. Maraş

Güncelleme: 20.09.2018
İmsak
Sabah
Öğle
İkindi
Akşam
Yatsı
Süper Lig
Takımlar
P
Av
M
B
G
O
Arşiv Arama
Modül 1

Bu modül kullanıcı tarafından yönetilir, ister kod girilir ister iframe ile içerik çekilir. Toplamda kullanıcı 5 modül ekleme hakkına sahiptir, bu modül dahil tüm sağdaki modüller manuel olarak sıralanabilir.

Haber Yazılımı